Frá því að ég fékk fyrst greiðslukort í hendurnar hef ég kunnað vel við þennan kost að þurfa ekki að ganga með reiðufé, heldur að það nægji að hafa peningana inná bankareikningi og rétta svo fram kortið og kvitta þegar þarf að greiða fyrir eitthvað. Ég var orðinn góður í þessu, skrifaði nafnið mitt á millísekúndu og enginn gat lesið það, tók sjálfur gula afritið aftan af til að flýta fyrir, slíðraði svo kortið eins og kúreki slíðrar skothólkinn sinn í vestra. Í dag botna ég ekki neitt í neinu. Mér virðist sem það sé algjörlega handahófskennt eftir þjónustu hvort ég þurfi að kvitta eða ekki. Svo er ég stundum spurður hvort ég vilji afritið. Ég segi nei takk eins og flestir og hugsa smáborgaralega með sjálfum mér “Regnskógurinn maður” en svo réttir afgreiðslumaðurinn mér strimilinn til að sýna mér að hann hafi ekki straujað hádegismatinn sinn á kortið í leiðinni. Þá er ég með þau sjálfráðu viðbrögð að ég tek strimilinn og kvitta á hann en þá segir afgreiðslumaðurinn, um leið og hann grípur örvæntingarfullur í skrifhöndina mína, að það þurfi ekki kvitta og þá er ég orðin svo mikil taugahrúga útaf öllum þessum vandræðagangi að ég stel pennanum. Hver er prótókollinn í þessu ???

February 7th, 2007 | Haukur